Mens en zingeving

Wat geeft nu zin aan mijn leven?  Ben ik gelukkig of net niet? Waarin geloof ik of geloof ik niet? 
Dit zijn vragen die ik zal beantwoorden in dit thema. 

Wat geeft zin aan mijn leven? 

In de les van woensdag 23 oktober 2013, deden we de verwerking van het thema 'Mens en zingeving'. We moesten elk een voorwerp meebrengen dat zin gaf aan ons leven. 
Het was best een hectische les. De meesten hadden een doodsprentje mee of een voorwerp dat van een overleden grootmoeder of grootvader was. Ik heb dit nog niet meegemaakt, ik ben nog geen enkel familielid verloren. Ik ben daar ook wel een beetje fier op. Als ik dit vraag aan mijn ouders, zeggen ze steeds: 'De Vynckes zijn een sterk geslacht!' Pfieuw! Maar ooit komt die dag, dat besef ik maar al te goed, maar toch probeer ik te genieten van de momenten. Ik ben me er zeer bewust van dat op een dag alles kan voorbij zijn. 

Om terug te gaan naar de les.
Ik had eigenlijk geen voorwerp mee naar de les, ik had een tekstje meegebracht. U vind het hieronder: 

Er is iets in me zo sterk
Ik weet dat ik het ga halen
En iedereen die het merkt
Jij dacht dat je mij kon breken
Maar ik had je door met al je streken
Je probeerde door mijn muur heen te gaan
Maar des te steviger kwam ik te staan

Dit tekstje geeft zin aan mijn leven omdat ik nadenk over mijn verleden. 
Vroeger ben ik zwaar gepest geweest. Mijn hele leven eigenlijk.. 
Nooit gevraagd worden naar verjaardagsfeestjes, altijd roddelen over me waar ik bijstond, commentaar geven op alles en nog wat: op wat ik deed, wat ik droeg van kleding en ga zo maar door. 

Van de periode in het kleuteronderwijs, herinner ik me niet zo veel meer. 
De periode van het lager onderwijs al wat meer: 
We speelden altijd spelletjes, net zoals de meeste kinderen doen tijdens de speelkwartiertjes in de lagere school. Op onze speelplaats waren allerlei spellen geschilderd op de vloer. Verschillende soorten hinkelspelletjes, rechthoeken om 'Tussen 4 vuren' te spelen...  Ook werd vaak overlopertje gespeeld. Er werden tikkers aangeduid en de rest moest proberen aan de overkant van de speelplaats te geraken, zonder getikt te worden. Werd je getikt? Dan was je ook een tikker. De laatste die overbleef, was de winnaar natuurlijk. 
Tijdens die spelletjes mocht ik nooit meedoen. Begrijp me niet verkeerd: Ik had wel vriendjes en vriendinnetjes hoor. Gelukkig moest ik niet eenzaam en alleen in een hoekje kruipen. Maar uiteraard waren het er niet zoveel als de anderen. Ik had er een stuk of 3 exclusief mezelf gerekend. Terwijl de anderen er wel 10 of meer hadden. 
Ik mocht dus nooit meespelen. Of als ik eens mocht meedoen, tot uiterste euforie van mezelf, want ik mocht meedoen met de populaire meisjes van de school. Ik voelde steeds een lichte euforie in mezelf opkomen als ze 'Ja' zeiden op mijn vraag. Maar die euforie was telkens van korte duur. 
Ik mocht meedoen, ja, maar om de zondebok te zijn. Ze speelden dan steeds overlopertje. Ik kan niet goed lopen, niet zo snel als hen. Dat wisten ze ook wel. De tikkers kozen uiteraard mij steeds als eerste uit. Ze kwamen met z'n tweeën, soms met z'n drieën op me af. Ik kon niet ontsnappen, dat had ik ook wel door. Maar gewoon tikken zat er niet in voor hen. Ze vonden het maar al te lachwekkend om me zo hard te tikken of me een potje lap te leggen dat ik op m'n bek ging. 

Je voelt je als slachtoffer eenzaam, alleen op de wereld.
Niemand die begrijpt wat je meemaakt..
Ze verstaan het, zeggen ze. Yeah right!
Als je zelf niet gepest bent geweest, kan je dat niet verstaan.
Je voelt je als een boom, elke tak die naar beneden hangt,
staat voor een ervaring die je meemaakte. 

Ik stopte uiteraard onmiddellijk met het spel. 
Zo ging dat maar door.. 

Maar dit is het ergste nog niet.. 
De ergste periode kwam uit het middelbaar. Ik herinner me het nog goed. Die ene dag.. De gang waar we onze jas moesten aanhangen lag naast de meisjestoiletten.. Ik hing mijn jas op en wou terug naar buiten gaan. Plots stond mijn pester daar. Met een sigarettenaansteker.. In de buurt van mijn haar dan nog.. Gelukkig maar was mijn haar in een staartje die dag, want ik mag er niet denken wat anders zou gebeurd zijn. Ik liep de gang uit. Zij kwam achter me aan gehold. Die gang bleek plots zoveel langer te zijn dan anders.. Gelukkig kwam plots een leerkracht uit de lerarenkamer. Mijn redding..  
Een voorbeeld van hoe mijn leven er in die periode aan toeging. 
Niet plezant! 

Tijdens die periode, was ook de telenovelle  Sara op de televisie gekomen. 
In de plaats van mijn naam te roepen, riepen ze Sara naar me. Ik was het lelijke eendje. 

Ze vergeleken me met haar. Het was nog in de tijd dat ze lelijk was. Naarmate het einde kwam, spraken ze er niet meer over. Maar in de beginperiode was het anders. Ze stelden me vragen zoals 'Is het leuk in je bergkot?', 'Hoe is het met Arne, je beste cafévriendje?' Allemaal vragen die in de telenovelle ook aan bod kwamen. En wat doe je eraan? Ik liet ze zeggen. Ik zweeg. Ik kon er toch niets aan doen. Ik was misschien lelijk en wie weet leek ik ook een beetje op haar? Ik vond het niet plezierig, maar ik hield mijn mond. Ik wou het niet erger maken dan het al was. Ik moet eerlijk zijn: Ik was best een beetje bang om te reageren. Tja, normaal toch of niet soms? Ik zweeg omdat ik vreesde dat het nog erger ging worden. Dat ze me gingen opwachten met een bende op mijn weg naar huis. 

Het kwam zelfs zo erg dat ik niet meer naar school durfde. Mijn mama voerde me soms naar school. Terwijl u moet weten dat ik op maximum 8 minuten stappen of 5 minuten fietsen op school kon zijn. Maar neen! Ik durfde niet meer. Mijn mama zette me af en wachtte tot ze zag dat ik de school binnenliep. 
Een periode die zijn sporen heeft nagelaten.. 

Op den duur, weet je ook wel dat je er niet bijhoort, dat ze je niet graag hebben. Vandaar dat ik ook een laag zelfvertrouwen heb. Je voelt je niet goed in je vel. Alles ligt aan mezelf, dacht ik steeds. Een foute gedachte? De waarheid zal ik hoogstwaarschijnlijk nooit te weten komen.. 
Ik vrees dat deze gedachte nog steeds in mijn hoofd dwarrelt, misschien minder dan vroeger, maar ze is er nog. Je hebt veel rapper door dat ze eerlijk zijn of eerder liegen. Je voelt wanneer je ongewenst bent, dat ze je liever kwijt dan rijk zijn. 
Vandaar deze tekst! Ik let - onbewust of niet - meer op de bedoelingen van de mensen.. Ik ga rapper mensen in vraag stellen in mijn gedachten. Meent die het echt? Of is het maar schijn? 
Ik heb vooral geleerd uit deze periode, dat ik ook eens aan mezelf moet denken. Eens 'nee' durven zeggen. Zeker als ik weet dat die persoon het niet echt apprecieert of dat ik doorheb dat die persoon profiteert van mijn goedheid. 
Mijn papa zegt het heel vaak: "Ge zijt veel te goed voor anderen, ze zijn vriendelijk in je gezicht, maar ben je je rug gekeerd, dan gaat de pot roken.. Eens ze je in je macht hebben, kan je niet meer terug. Ze spelen het wel zo slim hoor!"
En inderdaad hoor: Ze deden vriendelijk tegen me, gaven me het gevoel dat ze me apprecieerden om wie ik was. 
Ze vroegen achter samenvattingen of vroegen hoe ik een bepaalde huistaak had opgelost. Ze snapten het niet. Ze wilden weten hoe ik het opgelost had, zo hadden ze tenminste een goed voorbeeld. Ik geloofde hen maar wat een domme koe was ik! Ik gaf toe. Ik gaf hen mijn samenvattingen of gaf een paar antwoorden van mijn huistaak. Ze hadden geen tijd genoeg meer om hun samenvattingen af te maken. Ze wekten medelijden bij me op. Een truc die werkte, blijkbaar. 
Zo ging het maar door... 
Tot ik plots eens iets vroeg. Ik verstond eens een taak niet. Maar ze hadden nooit tijd, nooit tijd om mijn vragen te beantwoorden. Ik dacht bij mezelf 'Dat kan toch! Emily.' Ik ging het dan maar op school vragen.. Toen ik er steeds over begon, moesten ze weg, dringend naar huis of plots heel dringend naar het toilet.. Verdacht vond ik het allemaal niet. Ik was zo naïef. Ik had hun spelletje niet door! 
Toen mijn ouders me bewust maakten met hun spelletje, geloofde ik hen niet. Na hun vele herhalen ben ik toch bijgedraaid. Ik ben beginnen inzien dat ze gelijk hadden. 

Conclusie van mijn verhaal:
Het is soms beter eens te denken aan jezelf en te denken aan het werk dat jij ergens in gestoken hebt. Ik denk eerst na over de "relatie" dat ik met die bepaalde persoon heb. Ik stel me de vraag: 'Als ik eens iets terugvraag, zal hij of zij dan ook bereid zijn om mij te helpen?' 
Eens praten met mensen, helpt ook! Je verhaal eens kunnen doen, kunnen zeggen wat er op je lever ligt.. En ja! De tranen zullen vloeien maar dat geeft niet. Het kan soms deugd doen om eens te huilen. 

Een cliché, maar het werkt!! 

Een lied die daarbij aansluit is 'Reason to hope' van Ron Pope. 

Gelukkig of net niet? 

Ik kan zeggen dat ik relatief gelukkig ben. "Love the life you live" Een tekstje dat staat op een hangertje van mijn armband. Het doet me denken en beseffen dat ik niet steeds mag verwachten dat ik het perfecte leventje ooit zal hebben. 
Ik moet gelukkig zijn met het leven dat ik nu leid. Ik ben blij met de mensen rondom me die me wel appreciëren. Met de mensen van wie ik weet dat ze me wel graag hebben. Mensen waarbij ik terecht kan. 

Je kan ook niet gelukkig zijn zonder een ongeluk te ontmoeten. Iedereen heeft weleens een dipje of een dag die even niet meezit. Als je een tegenslag tegenkomt, moet je ook anderen erbij betrekken, er met hen over praten. Je verdriet delen met iemand. Mensen zoeken waarvan je weet dat die je oprecht zullen steunen in deze moeilijke periode. Natuurlijk heeft dit ook een positief aspect. 
Als je later een soortgelijke tegenslag tegenkomt, is het belangrijk dat je deze kunt relativeren! Wat vroeger erg was, is nu misschien minder belangrijk. Een ruzie of discussie met iemand bijvoorbeeld. Vroeger zou je daar misschien hard van af gezien hebben. Terwijl je nu denkt: 'Eens goed praten met elkaar, zal al veel schot in de zaak brengen.' Tegenslagen kom je sowieso tegen in je leven. Het start al van bij je geboorte. Maar alles verandert; de grote, warme, veilige, kleine omgeving in de buik wordt een koude, kwetsbare, grote wereld vol met opstakels. 

Iedereen krijgt een weg voorgeschoteld. De ene met al wat meer hindernissen dan de andere.. Je moet die overbruggen. Je stelt je ook kwetsbaar op. Maar met de hulp van anderen kom je er! 

Tot slot:
Je moet gelukkig zijn met wat je hebt. Het is geen schande om te dromen van een beter leven, een mooier huis... Maar je mag je niet blind staren daarop. Het is nu eenmaal zo. Je moet je de vraag stellen: 'Als ik nu alles heb, dat me gelukkig zou maken, zal ik dan echt gelukkig zijn?' Ik vrees dat er anders geen einde komt aan de gedachte. Want 'Was is het ultieme geluk?'
Het woordenboek 'Van Dale' verwoord geluk als volgt: 

1. Gunstige loop van omstandigheden; voorspoed
2. aangenaam gevoel van iemand die zich verheugt 

Maar iedereen definieert geluk anders. Wat jou gelukkig maakt, maakt een ander misschien niet gelukkig. 
Iedereen hecht aan sommige belangen een cijfer. Maar waar de ene een 9 geeft, kan de andere er een 4 voor geven. 
Geluk is ook vaak iets wat je zelf creëert!

De PKG - schaal. 

Bovenstaande afbeelding stelt de PKG - schaal voor. Languit gezegd: De Post - Kritische Geloofsschaal. Wat betekent die schaal nu? 

Het eerste staat voor letterlijk geloven. >> Het staat voor het letterlijk interpreteren van de Bijbel. Geloof ik in God? (meer hierover later: Geloven?)

Het tweede voor externe kritiek. >> Zaken die niet wetenschappelijk te bewijzen zijn dus ook niet te geloven... 

Het derde staat voor het symbolisch geloven: de tweede naïviteit. >> Hoe ga ik om met bepaalde zaken die met het geloof te maken hebben? 

En het vierde staat voor het relativisme.  >> Ben ik gelovig of eerder naar de realiteit gericht? 

Hieronder kunt u mijn resultaat terugvinden: 

Zoals u kunt zien is bij mij alles in evenwicht. Ik geloof dus in Jezus, in God. Ik ben katholiek opgevoed, ga naar katholieke scholen enzovoort... Maar ik moet eerlijk bekennen: Ik ga niet naar de kerk. Maar wil dat daarom zeggen dat ik niet gelovig ben? Verhalen uit de Bijbel die je in het lager onderwijs hoorde, ga je toepassen in je leven. Je gaat ze in vraag stellen. Misschien niet zo duidelijk maar ze zijn er wel. 
Maar ik moet eerlijk zijn: Ik kan me het best vinden in het vierde puntje. Het relativisme. Ik ben eerder naar de realiteit gericht. Als me iets voorvalt of overkomt, dan kijk ik niet zozeer naar: Wat zou Jezus/God nu doen? Neen, ik ga eerder kijken naar de realiteit. Hoe kan ik het oplossen? Hoe ga ik het aanpakken? enz... 
Gedeeltelijk ben ik dus akkoord met het resultaat. Al gaat mijn voorkeur toch naar de realiteit. Ze is natuurlijk niet altijd rozegeur en maneschijn. Ze is bikkelhard, maar is het niet goed dat we net in een harde realiteit zijn terecht gekomen in plaats dan een wereld waarin alles goed is. Nu worden we geconfronteerd met het lijden in de wereld, als dat niet zou zijn, wat zou er dan te beleven vallen in onze wereld? Iedereen is gelukkig met het leven dat hij lijdt dus geen problemen en dergelijke meer. Het nieuws zou niet moeten bestaan want er zou niets te vertellen zijn. Geen enkele mens zou geconfronteerd worden met de gevolgen van natuurrampen. Ohja, die zouden er ook niet zij als onze wereld alleen maar goed was.. Dus ik vind het best wel goed dat we in een harde wereld zijn terecht gekomen, waar iets gebeurt, daarom niet altijd de goede zaken maar er gebeuren dingen. Zaken waarover we kunnen nadenken. 

Geloof ik of niet? Geloof ik in iets of niets? 

Zoals hierboven reeds gezegd: ik ben katholiek opgevoed, ga naar katholieke scholen maar naar de kerk gaan doe ik zeer weinig. 
Ik kijk meer naar de realiteit. Want: 'Wie is God?'
Is het een persoon? Een oude man? God wordt ons sinds onze kindertijd als een oude man met een grijze baard voorgesteld... Bestaat hij of niet?  Allemaal vragen waarop we eigenlijk geen antwoord weten te krijgen.. Het zijn levensvragen. Vragen waarop geen duidelijk/ definitief antwoord bestaat! 

Of ik dan geloof in iets of eerder in niets? 

Ik geloof wel in de mensen rondom me. Mensen die me echt appreciëren om wie ik ben. Mensen die me waarderen voor het werk dat ik voor hen doe. Zaken die me gelukkig maken. Na het bekijken van een film eens nadenken over mijn leven, over de dingen in mijn leven, hoe die lopen, hoe ze kunnen verbeterd worden en zo kan ik maar doorgaan... 
Ik geloof dus wel in iets. Het ietsisme is niet zozeer een bepaalde kracht maar het kunnen ook voorwerpen, mensen zijn vind ik persoonlijk. 
Want of je nu geloof in God of in iets of gewoon niets.. Zonder dat je het weet, doe je het wel! Je krijgt van thuis uit een bepaald geloof mee. Als je wordt gedoopt, je doet je eerste communie en daaropvolgend je vormsel.. Dan ben je katholiek opgevoed. Je neemt dus de theorie van Jezus/ God in je achterhoofd mee. 
Onbewust ben je bezig met je geloof. Als iemand gestorven is en je gaat die vrouw/ man een laatste groet brengen. Dan ga je opnieuw met je geloof om.. 

 Welke getuigenissen spreken mij aan? 

Na het bekijken van het filmpje over 'Wat is geloven?', ben ik met meerdere getuigenissen akkoord. 
Eerst en vooral zeggen dat ook al heb je het gevoel dat je er alleen voor staat, dat er nog iemand is; God. Met dat opzicht ben ik deels akkoord en deels niet akkoord
Ik vind dat er inderdaad iemand moet zijn voor je als je het gevoel hebt alleen te staan. Maar voor mij moet dat daarom niet God zijn. Het kan toch ook een goede vriend of goede vriendin zijn. Of een familielid waar je goed overweg mee kan. Voor mij moet die persoon er gewoon altijd zijn voor je en altijd voor je klaarstaan.
Je moet er zijn voor andere mensen, ook in moeilijke dagen, in dagen/ perioden waarin die mensen worstelen met iets. Je moet er zijn voor hen door met hen te praten, eens een namiddag weg te gaan met die persoon om zo de zorgen eventjes te vergeten. Om even terug te denken aan de goeie dingen in het leven. Ervoor zorgen dat die personen niet in een zwart gat vallen, dat ze zich niet blind staren op die moeilijke dagen in hun leven maar ook dat ze kunnen terugkijken naar leuke dingen. 

Ook wordt in het filmpje aangehaald dat een leerkracht er moet zijn voor zijn/ haar leerlingen. Ik ben het volkomen eens met die persoon!
Als leerkracht moet je tijd maken voor je leerlingen. Om er te zijn voor hen, niet alleen als juf maar ook als vriendin/ als tweede mama voor sommigen. Tijd maken om ze te laten vertellen over iets dat ze meegemaakt hebben. Ze tijd geven om een bepaalde gebeurtenis te laten verwerken zoals een sterfgeval of een ruzie.. 
Als leerkracht moet je je leerlingen ook ondersteunen. Ze moeten bepaalde doelstellingen bereiken, ze worden voor een stuk een eis opgelegd. Voor de een is het gemakkelijk om dat doel te bereiken omdat hij/ zij er goed in is. Maar voor de ander is het misschien minder haalbaar om dat doel te bereiken omdat hij/ zij er niet goed in is. Dan moet je als leerkracht aan de zijlijn staan. Niet alleen om het kind te bekijken maar ook om het aan te moedigen en te zeggen dat het ook wel zal lukken! Dat je gelooft in hem/ haar! Dat is heel belangrijk voor kinderen, ze moeten het gevoel hebben dat er in hen gelooft word! 

Het filmpje vermeld ook dat een definitie voor geloven niet bestaat, en ook hier ben ik akkoord. Volgens mij bestaat er ook geen definitie van geloven, want geloven interpreteert iedereen anders en op een andere manier. Iedereen gelooft maar op een andere manier: de ene duidelijk meer dan de andere. Voor de een is dat aspect van geloven belangrijk, voor de ander is het misschien een ander aspect dat zijn/ haar voorkeur krijgt. 
Ik vind dat we allemaal een zoektocht ondergaan van hoe je geloof ervaart. Het einde van de zoektocht zal er misschien ook nooit zijn. Welke weg ga je uit? Niemand weet het, het heeft volgens mij te maken met bepaalde gebeurtenissen. Als iets gebeurt, ga je er op een bepaalde manier over nadenken, ga je je vragen beginnen stellen. Daardoor kan je bijvoorbeeld weg 2 uitgaan. Terwijl moest dat niet gebeurt zijn, ging je misschien weg 3 inslaan. 
Ik heb ook respect voor de andere manieren van geloven. Het is de ander zijn keus om op de een of andere manier te geloven.

Tot slot:
 Er is geen foute manier van geloven, er zijn alleen verschillende manieren die elk op hun eigen manier goed geloven zijn!! 

bronnen: 

Don Bosco Vorming & Animatie DBV & A. (2013). Don Bosco gelooft. Geraadpleegd op 31 december 2013, op https://www.youtube.com/watch?v=nBp9vrp_E20.

http://wikipedia.org/wiki/Overleg_gebruiker:Migdejong/Archief_12

Lopez. M. (2011). Ron Pope – Reason to Hope (Lyrics) HD. Geraadpleegd op 30 oktober 2013, op https://www.youtube.com/watch?v=K1sZpmBnJuw.

Stijn. (2005). Sandrine in Sara. Geraadpleegd op 30 oktober 2013, op http://sandrinefan.webs.com/news.htm.

Thomas. (2002-2013). Post – kritische Geloofsschaal. Geraadpleegd op 19 oktober 2013, op http://thomas.theo.kuleuven.be/poll/?id=109&poll_ID=ae1744a9493edc564a990403aa4bad4e.

Victoria. (2013). Victoria Flipbook 2013. Geraadpleegd op 30 oktober 2013, op http://victoria-benelux.com/nl/catalogue/.

Wikipedia. (2013). Henry David Thoreau. Geraadpleegd op 30 oktober 2013, op http://nl.wikipedia.org/wiki/Henry_David_Thoreau.